ben bazen...

biliyor musun, ben bazen aya gidiyorum…

dünyadan elimi eteğimi çekiyorum, herkesten uzaklaşıyorum ve aydan bakıyorum dünyaya…

koşuşturan insanlar görüyorum bir telaş bir telaş… 

para kazanma, en iyi , en güzel olma, diğerlerine yetişme, kimseciklerden geri kalmama vs. vs telaşı...

hem diğerleri gibi hem de onlardan farklı olma telaşı…

okul, iş, ev, çarşı-pazar, alışveriş, çoluk-çocuk, akraba, konu-komşu, dedikodu,  siyaset, dizi, eğlence falan filan hadi hep beraber … 

yuvarlanıp gidelim…

işte ben aya çıktığım zamanlarda uzaktan seyrediyorum bu büyük düzeni, bu büyük kaosu…

benden başkası da olmadığı için mecburen kendimle konuşuyorum orada:

“burada çok kalamazsın” diyorum,

“aşağı inmeli usulca aralarına karışmalı, koşturacak birşeyler bulmalısın”

“ne anlamı var? bir süre sonra hepsinden sıkılacağım ve gene buraya geleceğim”

“çünkü yaşamanın başka yolu yok...”

kalk gidelim batum'a...

                                                                       Batum

- kimin fikriydi ya trabzona gitmek?

- cam kenarına ben oturacam...

- niye bu tarihe almıştık?

- cam kenarına ben oturacam... 

- bu hafta alacak olsak valla gitmezdik...

- cam kenarına ben oturacam...

- off tamaaam sen otuuur...

geçen yılın temmuz ayından alınmış promosyon uçak biletlerimizle martın soğuk günlerinde üç arkadaş havaalanında uçağın kalkmasını beklerken böyle konuşuyorduk...

8 ay öncesinden hem gezeriz hem de ordu'daki arkadaşımızı ziyaret ederiz diye düşünerek ucuz biletlere atlamıştık, işte o gün gelmiş çatmıştı...

yağmurlu bir trabzona iniş yapıyoruz ... milattan önceden beri KATÜ'de okumakta olan yiğenim bizi karşılıyor ve kalacağımız yere götürüyor...

  

bavulları bırakıp trabzonu gezmeye çıkıyoruz, biraz çarşılarında gezindikten sonra yiğenimin bahsettiği eski kiliseyi görmek amacıyla ıssız arka sokaklara dalıyoruz ve kapalı  olan kiliseye vardığımızda sokakta rasladığımız tek kişi kilisenin “çalışmadığını” söylüyor,hayal kırıklığı...

karnımız acıktığı için -aslında az önce trabzon şubesinin önünden geçtiğimiz- meşhur akçaabat köftecisinde köfte yemek için lüzumsuz yere kalkıp akçaabat’a gidiyoruz. hem köfte hem hamsi söylememize rağmen hamsinin kalmadığı haberini alarak köftelerle yetiniyoruz, üstüne fındıklı baklava ikramı var...

ertesi gün günü birlik batum turu için yola çıkıyoruz. adım başı çaykur fabrikası olan rize’ye vardığımızda çay molası veriyor ve çay memleketinde ağza alınamayacak kadar kötü çayın satıldığına şahit oluyoruz,bari sallama olaydı...

artvin’i de geçtikten sonra sarp sınır kapısına varıyoruz. hava eksi derecelerde... arkadaşım üçüncü çorabı geçiriyor ayağına...meğerse biz soğuğun ne demek olduğunu bilmiyormuşuz...

geçiş işlemleri için bir saatten fazla kapıda bekliyoruz...önce türk sonra gürcistan kapısında işlemleri tamamlayıp karlar içindeki batuma giriyoruz...

yolboyu  karadeniz kıyılarında görmeye alışık olmadığımız mandalin ve palmiye ağaçlarını şaşkınlıkla seyrediyoruz...

lüks otelleri, restoranları, kumsalları, kumarhaneleri ile batum akdeniz kıyısındaki turistik şehirlere benziyor. ama halkının yaşadığı kesim köhne ve geri kalmış bir görünümde…

                                             poseidon heykeli (batum)

güzel heykelleri olan parklarını, kilisesini, içinde değişik bir çok çeşit ağaç bulunan botanik bahçesini gezdikten sonra  öğle yemeğimizi yemek için bir restorana oturuyoruz.

çoğunluğu peynirli olan gürcü yemekleri lezzetli geliyor,ta ki ekşili tavuk gelene kadar…yemeğin yanında ikram ettikleri armutlu gazoza ise doyum olmuyor.bu gazozdan alıp götürsek ya diyoruz da liraları “lari” ye çevirmek gerekiyor...

gürcistan para birimi “lari” şaka gibi geliyor kulağımıza, yeni tekerlememiz:  “bir lira kaç lari bir lari kaç lira? “

hava erken karardığı için zamana karşı yarışarak hızlı bir şehir turu yapıyoruz. dönerken kapıda tekrar kuyruk oluyoruz ve freeshop’a uğrayıp şişelerin arasında “allaaam ne kadar ucuuuuuz” diyerek dolaşıyor, ne alacağımızı bilemiyoruz...elde iki şişe aklımız diğerlerinde kalarak çıkıyoruz batumdan...

ertesi gün ver elini ordu …dostumuzu ziyaret edeceğiz…yolda  şöför ücretten dolayı kızdığı bir adamı otobüsten indiriveriyor…şaşırıyoruz...

                                           ordu'da teleferik tarifesi

ordu'da dostumuz bizi neşeyle karşılıyor, pek güzel gezdiriyor, pek güzel ağırlıyor…saat başı itirazlarımızı kaale almadan “siz acıktınız!” diyerek bi şeyler yediriyor. bi süre sonra  yorulup otomatik olarak ne verirse yemeğe başlıyoruz. 

akçaabat köfte ve laz böreğinden sonra karadeniz’de yenecekler listemizde yer alan karalahana sarması, mıhlama ve balığı da ordu da yiyoruz.

ordu

uçağa binmek üzere trabzona dönerken “bayan yanına” oturdu diye bir yolcu daha kavga gürültü otobüsten atılıyor...bu karadenizliler ne çabuk ateş alıyorlar yahu... meğer biz ne mülayim memlekette yaşıyormuşuz...

son olarak sütlacımızı da yedikten sonra uçağımıza biniyoruz...

yolcuları çok güzel bilgilendiren bir pilotla uçmaya başlıyoruz :

“sağ tarafta büyük ayı’yı görebilirsiniz, şu an afyon üzerindeyiz sol tarafa bakarsanız bursa’nın ışıkları görülebiliyor” gibi bilgiler verse de hiçbirini göremeden uçaktan iniyoruz...

çok üşümemize ve yorulmamıza rağmen ertesi gün iş yerindeki sohbetimiz :

 “bi daha ki bileti nereye alsak ki?..”

aslında ...

  lalo art

aslında bu bloğu yaptığım  resimleri ve  levent’in ebrularını koymak için açmıştım... uzun süredir sadece yazı yazıyorum , ne tuhaf... yazı yazmaktan  anlamam oysa...

levent’in gidişinden sonra yaz tatilini bişeylerle doldurmak için başlamıştım resim yapmaya, beklentisizdim... 

niyetim sadece kafamı dağıtmak ve yaşadıklarımı düşünmeden geçireceğim bir zaman dilimi yaratmaktı.

ama tahmin etmediğim şeyler oldu; yaptığım resimler çevremde, arkadaşlarımda heyecan yarattı, övgüler aldı, beklentiler oluşturdu…

tabi aldığım alkışlar hoşuma gitti…

tadilattı, taşınmaydı filan derken resme bir ara verdim ki o ara hala kapanmadı...

resim dünyasından kopmadım ama…

suluboyacıları araştırdım, sergilere gittim, suluboya videoları izler oldum. 

çok yetenekli ressamlar ve müthiş suluboya resimlerle karşılaştım. 

sonra birden kendimi “asla böyle resimler yapamayacağım” diye düşünürken buldum, elim fırçalara gitmez oldu…

cahil cesareti ne büyük bir nimetmiş meğerse…

kendime haksızlık ettiğimin farkındayım, yıllarını resme vermiş insanlarla üç ay resim çalışmış birini karşılaştırıyorum…   

ama elime fırçaları aldıran o ruh halimi yeniden yakalamayı istiyorum, ne alkış, ne övgü, ne eleştiri, ne de kıyaslanma beklemeden , sadece yapmaktan zevk aldığım için resim yapabilmeyi…

(bu arada   resim nası gidiyo?  niye yapmıyosun? ne zaman yapacan? vs. vs...  diye dürtüp duran arkadaşlarıma not ; belli mi olur belki yapıyorumdur :)

Rumi der ki...

"Allah der ki:


kimi benden çok seversen onu senden alırım...


ve ekler ;

onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım...


ve mevsim geçer gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur...


aklın şaşar dostun düşmana dönüşür, düşman kalkar dost olur
öyle garip bir dünya...


olmaz dediğin ne varsa hepsi olur...


düşmem dersin düşersin...


şaşmam dersin şaşarsın...


en garibi de budur ya ;


öldüm der durur yine de yaşarsın"

günlerden 14 şubattı...

evliliğimin 14. günüydü 14 şubat... 

hastane yatağına yatmışım, doğuştan gelen kan hastalığım nedeniyle trombosit alıyorum...

birinci torba bitmiş ikinci torba veriliyorken hemşire tedirgin bir halde geliyor eline eldiven giyiyor,   yavaş ve dikkatli hareketlerle iğneyi damarımdan çıkarıyor, hiç bir şey söylemeden dönüp arkasını gidiyor. 

leventle şaşkın birbirimize bakıyoruz. oysa  bir torba daha verilecekti... kalkıyorum ve birlikte doktorumun odasına  gidiyoruz.

doktorumun yanında bir doktor daha var , tedirgin  haldeler, tuhaf davranıyorlar. nooldu  diye soruyoruz, kem küm ediyor birbirlerine bakıyorlar... sonunda diğer doktor konuşmaya başlıyor, kızılaydan aramışlar…

(trombositleri kızılaydan almıştık, iki tanesi benim götürdüğüm kişilerden alındı üçüncüsünü kızılay kendi bankasından verdi)

işte o üçüncü torba trombositin ilk analizlerde virüslü çıktığını haber vermişler hastaneye. ne virüsü bu diyoruz… doktor yüzümüze bakamıyor…”hiv” diyor. 

trombositi veren kişi bulunup yeniden kan alınıp ileri tahliller yapılacakmış, ama o zamana kadar beni bulaşıcı hastalıklar bölümüne gönderip hemen hiv ilaçlarına başlatacaklarmış. 

günlerden cuma saat dört… şaşkın, şok olmuş halde çıkıyoruz doktorun yanından, 14 günlük evliyiz… doktor hiv virüsü aldın diyor…AİDS demek bu...

hiv baskılama ilaçları ile eve dönüyoruz, daha söylenenleri hazmedememişiz… sanki biri şaka yapıyor bize…

ilaçlara başlıyorum ne ağır ilaçlar onlar öyle ,nasıl yan etkileri var, ateş yapıyor kas ağrıları, halsizlik, sırılsıklam terliyorum, asıl şimdi hasta gibiyim… sürekli bunları mı kullanacağım? 

moral bozukluğumuzu birbirimize çaktırmamaya, kocamaaan bir sorunla normal hayatımızı devam ettirmeye çalışıyoruz... geceleri uyandığımda leventin kırmızı gözleri ile karşılaşıyorum…

pazartesi ben işe levent kızılaya gidiyor. kendimi tuhaf hissediyorum, iş arkadaşlarım öğrenince bana nasıl bakacaklar, nasıl davranacaklar?  aileye nasıl söyleyeceğim, ben inanamazken onlar nasıl kabullenecekler?   

konuşmaya çalışıp da sesinin bi türlü çıkmadığı her şeyin ağır çekim olduğu rüyalardan birindeyim sanki...

öğlene doğru telefon çalıyor, telefonun ucunda levent “hiv değilmiş hepatit B taşıyıcısıymış” diyor.

bu  habere sevinmeli miyim üzülmeli miyim? hiv’den kurtulduğum için seviniyorum tabi. tekrar hastaneye gidiyoruz, doktorum, bütün hafta sonunu morali bozuk geçirdiğini biz giderken arkamızdan ağladığını söylüyor. 

hepatit B için koruyucu serum veriyorlar, sonradan yapılan tahlillerde ise kanımda herhangi bir virüse rastlanmıyor.

geriye büyük bir karabasan olarak hatırlayacağımız bir hafta sonu kalıyor…

Kadınlık halleri...

Ramazan Aykılıç

Ayşe'nin kozası'ındaki yazıyı okuyunca kadınlık halleri üzerine düşündüm.

Kadınlığın birçok halinden kendimi uzak hissederim, kadınlık dilini bir türlü öğrenemedim. Bu dil küçüklükten itibaren anneden öğreniliyor galiba. Benim annem de bu dili iyi bilmezdi.

Bu dilin içinde, giyim, kuşam, moda, saç bakımı, kozmetikler, çocukların ve erkeklerin nasıl “idare” edileceği, diğer kadınlarla rekabetde nasıl öne geçileceği vs. filan var.

Sabahlığı ile birbirine kahvaltıya gitme, kahve falları bakma, altın günlerinde birbirinden kek tarifi alma, koca ve çocuklarını diğerlerinin koca ve çocuklarıyla kıyaslayıp şikayetlenme, başlamışken kaynana ve görümceleri de sıradan geçirme, örgüler, danteller, yemek tarifleri, diyetler, saç boyaları diğer komşuların dedikoduları, vs. vs…

Bunların çoğunu bilen ve hayat tarzı böyle olan kadınların yanında (yaşı benden küçük ya da büyük olsun) kendimi eksik hissederim, konuşacak konu bulamam (ki aslında konuşkanımdır) sıkılırım ve bir an önce oradan kaçmak isterim. Bazen ortamda tanıdığım bir erkek varsa onunla sohbet etmeyi tercih ederim.

Ve bu kadınların mekanı olan kuaförler … 

Kuaförde saç boyatıp, manikür-pedikür yaptırır veya kaş-bıyık aldırırken bir yandan da kuaförle magazin programlarındaki dedikodulardan konuşan kadın uzaylıdır bana göre (yoksa niye kafasındaki alimünyum folyolarla kendi evindeki gibi rahat davransın?) Benim için ise kuaförün işini çabuk yapıp hiç konuşmayanı makbuldür.

Annemin de öyle olmayışından mıdır yoksa östrojenim mi az bilmiyorum ama biraz standart dışı olduğum kesin.

Neyse ki yalnız olmadığımı biliyorum, birçok farklı şey konuşabileceğim, gösterişçi ve rekabetçi olmayan (ve hatta şükür ki bana benzeyen) kadın arkadaşlarım var.

Azınlıktayız ama daha derin, daha ince ve daha keyifliyiz bence :)

bırak olsun...

rahatlayın...

çünkü hiçbirşey kontrolümüz altında değil...

ne ettiğimiz dualar, tuttuğumuz uğurlar, ne adadığımız adaklar, dilediğimiz dilekler, yapmaya çalıştığımız büyüler, verdiğimiz sadakalar hiçbiri işe yaramayacak rahatlayın...

olacak olanı, olmasından korkulanı değiştiremeyecek,  engelleyemeyeceksiniz... olacak...

korktuğunuz başınıza gelecek... kaçamayacaksınız, rahatlayın...

her tesadüften, faldan, rüyadan  çıkardığınız yorumun /anlamın ne kadar da boş, saçma ve hatta komik olduğunu göreceksiniz...

sonrasında, bunlara inanan, bunlardan medet uman yanınıza acıyarak bakacak, onun  saflığına, çaresizliğine üzülecek ve hatta gidip ona sarılmak isteyeceksiniz...

kabul edin özel değiliz/özel değilsiniz...

görünce başımızı çevirdiğimiz sakat dilenci yada otobüs penceresinden seyrettiğimiz insanlar kadar sıradanız, kimseden bir farkımız yok, onun başına gelen bizim de başımıza gelecek...

ayrıntılardan okumaya, tesadüflerden çıkarmaya, rüyalardan yorumlamaya çalıştığımız  hayata dair gizli bir "mesaj", "anlam" veya "sır" yok... (maalesef)

ama korkmayın... bunu kabul edince rahatlıyorsunuz...

rahatlayın ki enerjinizi bunlara harcamak yerine var olan anlarınıza, saatlerinize ,günlerinize harcayabilesiniz...

çünkü hayat kotrolümüz dışında akmaya devam ediyor... edecek...

ama bu hayatı nasıl geçireceğimizin kontrolü  hala bizde

rahatlayın...

"Herşeyi kontrol etmeye çalışmaktan vazgeç. Bırak ne olacaksa olsun. Bırak olsun.''   Fight Club (1999)