12 Nisan 2012

ben bazen...





biliyor musun, ben bazen aya gidiyorum…

dünyadan elimi eteğimi çekiyorum, herkesten uzaklaşıyorum ve aydan bakıyorum dünyaya…

koşuşturan insanlar görüyorum bir telaş bir telaş… 

para kazanma, en iyi , en güzel olma, diğerlerine yetişme, kimseciklerden geri kalmama vs. vs telaşı...

hem diğerleri gibi hem de onlardan farklı olma telaşı…

okul, iş, ev, çarşı-pazar, alışveriş, çoluk-çocuk, akraba, konu-komşu, dedikodu,  siyaset, dizi, eğlence falan filan hadi hep beraber … 

yuvarlanıp gidelim…

işte ben aya çıktığım zamanlarda uzaktan seyrediyorum bu büyük düzeni, bu büyük kaosu…

benden başkası da olmadığı için mecburen kendimle konuşuyorum orada:

“burada çok kalamazsın” diyorum,

“aşağı inmeli usulca aralarına karışmalı, koşturacak birşeyler bulmalısın”

“ne anlamı var? bir süre sonra hepsinden sıkılacağım ve gene buraya geleceğim”

“çünkü yaşamanın başka yolu yok...”







2 yorum:

  1. Belki de vardır yaşamanın başka bir yolu? Biz bulduk nitekim... :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sizin yolunuza imreniyorum doğrusu :)

      Sil

ses verenler