N.Arın
"hatıra defterime baktığımda hayatımda sevinçten çok üzüntünün olduğunu görüyorum" yazmışım 20 mayıs 1983'te...
evde çekmeceleri karıştırırken ortaokuldan beri zaman zaman yazdığım günlüklerimi buldum.
ortaokul ve lise günleri bol kanamalar... aciller... hastahanede yatmalar... kan nakilleri... kanserden ölen mahalle ve sınıf arkadaşı... kazada ölen arkadaşımın abisi... kuşumuzun ölmesi ... kötü geçen sınavlar..."aptal tipli" tarihçinin bana zayıf vermek için elinden geleni yapması... parasızlık gibi trajik olaylarla dolu.
sanki kemalettin tuğcu romanındaki acıların çocuğu benim...
mutlu olduğum ve eğlendiğim günler de var (doğum günleri, yılbaşılar, öğrenci kampı, okulun son günleri vb.) ama azınlıktalar. galiba acı, üzüntü duyduğum olaylardan daha çok etkilenip daha fazla yazmışım...
sonuçta mutlu olduğum bir çok günü artık hatırlamıyorum ama üzüntülü günlerim ayrıntısıyla kaydedilmişler.
okurken yazdığım bazı cümleler beni hem güldürdü hem de kendim üzerine düşündürdü... bir kaç örnek ;
- "uğruna sıkıntılar çektiğim üniversite bu mu? tanrım ne olacağım ben memur mu?" (1985)
(evet... doğru tahmin)
- "tanrım kendimi bulmama yardım et"(1985)
( bulacaksın ama insanların yardımıyla... )
- "hayatımı değiştirmek, kendimi değiştirmek, bu düzeni değiştirmek istiyorum" (1985)
( yürü be...kim tutar seni... )
- "dün doğum günümdü, 19'a adım attım...20'ye yaklaşmak gözümü korkutuyor"
(ah canım, yerim seni )
- "içki içmek ,pink floyd ve rock dinlemek, ağlamak çok güzel..." (1986)
( hala ortak noktalarımız var)
- "başka bir yerde, başka bir ortamda ve farklı kişilerle yeni bir yaşama başlasam..."(1986)
(vazgeçilmez bir hayal olarak kalacak...)
- "mutlu muyum diye sorduğumda yanıt veremiyorum..."
(işte hiç güncelliğini yitirmeyen soru... )
