30 Mayıs 2017

annem...







"insan kendi yakınlarına ölümü yakıştıramıyor" dedi bir arkadaşım.. 

evet hasta da olsa, yatıyor da olsa, kötüye gidiyor da olsa hep öyle kalacak sanıyorsun... hep var olacak... nefes alacak... 
daha ölüm çok uzakta....

yaklaştığında fark ederim sanıyorsun, hiç fark edemiyorsun... 

annem yatalak olup gittikçe kötülerken, ben bende duran bluzlarını, geceliğini yıkayıp katlıyordum gelecek kışa giyer diye... 

her zamanki gibi bir ay önceden uçak biletimi almıştım... 

haziran'da ankara'ya gidecektim... sonra ağabeyimle birlikte huzurevine gidecek, annemin aşağı inmesini bekleyecektik... 

annem ağır adımlarla gelecek, ürkek, tedirgin bakacak sonra bizi görünce mutlu bir şaşkınlıkla kollarını açacaktı... 
sarılıp birbirimizin kokusunu içimize çekecekdik... 

sonra yan yana oturup konuşmaya çalışacaktık... 
o gene bir şeyler anlatmaya çalışacak ama kelimeleri bulduramayacaktı... biz de onu güldürmek için şakalar yapacaktık... 

ayrılırken bahaneler söyleyecek ve vedalaşırken gözlerindeki üzüntüyü görecektik... 

oysa o biraz sonra her şeyi unutacaktı, hem gelmemizin sevincini hem de gitmemizi üzüntüsünü... 

ve hep böyle devam edecekti... 

ama böyle olmadı... annem son bir ayda kalkamadı ve bir sabah yattığı yerde onu her türlü kısıtlayan yaşlı, yorgun, cılız bedenini bırakıp gidiverdi... 

daha hazır değilken... 

o zaman anladım ki insan kendi yakınlarına ölümü yakıştıramıyor... 
ben yaşadıkça yaşasın, hep var olsun istiyor... 

oysa zaten evimin her köşesinde, dantel perdelerimde, kupon biriktirerek aldığı tabaklarımda, fotoğraflarımda daha da önemlisi huylarımda, alışkanlıklarımda ve DNA'm da var olmaya devam edecek annem...

huzur içinde uyu...


 

4 yorum:

  1. Başınız sağ olsun. Anne evin direği alışmak zor oluyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet gerçekten zor, teşekkür ederim...

      Sil
  2. Başın sağ olsun sevgili Nihaventrenkler...
    Bu yazıyı yazarken, içindeki acı ile monitöre bakarken, klavyeye dokunurken canlandırdım seni...
    Her sabah pencereni aç, canlansın dantelli perdelerin, sofranda, masanda kuponla alınmış tabakların artsın, gülerek sohbetle dolsun, boşalsın , annen artık sana daha yakın...

    YanıtlaSil

ses verenler